FeaturedΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

“Είναι καιρός για να σκεφτούμε για μια διαφορετική συνεργασία”

Ο Τουρκοκύπριος Υπεύθυνος για τα εξωτερικά θέματα Κουντρέτ Οζερσάι απάντησε στις ερωτήσεις της Voice of the Island

Ο  Τουρκοκύπριος Υπεύθυνος για τα εξωτερικά θέματα Κουντρέτ Οζερσάι απάντησε στις ερωτήσεις της εφημερίδας μας.  Ο Κουντρέτ Οζερσάι ,ενημερώνοντας  την εφημερίδα μας για τις επαφές του από την ημέρα που πήρε το καθήκον του ως Υπεύθυνος για τα εξωτερικά θέματα , δήλωσε ότι “Εμείς ήρθαμε στην εξουσία με στόχο να καταστήσουμε τους Τουρκοκύπριους ορατούς σε διεθνείς πλατφόρμες“. Μιλώντας για το Κυπριακό, ο  είπε“Για εμένα, πραγματικά  ο κ. Ακιντζί έκανε μια ειλικρινή και βαθιά προσπάθεια για να μπορέσει να βρει μια λύση. Άλλα είδαμε άλλη μια φορά ότι δεν γίνεται λύση μόνο με την θέληση των Τουρκοκυπρίων“. Σημειώνοντας μια συνεργασία που βασίζεται στη συνεργασία θα πρέπει να συζητηθεί ξεχωριστά από την Ομοσπονδία., τόνισε ότι αυτό είναι η προσωπική του ιδέα,καθώς και του Λαϊκού Κόμματος και “οι συνθήκες που βρισκόμαστε σήμερα στην Κύπρο, στην πραγματικότητα δεν είναι αυτές για να επιτρέπουν τον διαμοιρασμό“. Είτε κάποιοι θα βγουν και θα πουν: αλλάζω αυτούς τους όρους, ισοσταθμίζω τους όρους. Εάν το πει αυτό κάποιος τότε η ομοσπονδιακή συνεργασία γίνεται ευκολότερη. “Εάν δεν αλλάξουν αυτοί οι όροι, όπως είπα, δεν υπάρχει ούτε εμπιστοσύνη,αλλά υπάρχουν αυτοί οι όροι . Και επειδή δεν υπάρχει ομοσπονδιακή κουλτούρα και είναι η Ε/κ πλευρά που δεν είναι έτοιμη για διαμοιρασμό, για μένα είναι καιρός να δουλέψουμε το μυαλό μας για μια διαφορετική συνεργασία.

Του Tünay MERTEKCİ

Οζερσάι: Είχαμε διάφορες επαφές με διεθνείς οργανισμούς

Ως Υπεύθυνος για τα εξωτερικά θέματα, μπορείτε να μας πείτε για τις επαφές και για τις δουλειές που κάνατε από την ημέρα που ανέλαβετε το καθήκον σας;

 “Είχαμε θέσει ένα στόχο. Ο στόχος αυτός που είχαμε θέσει ήταν να καταστήσουμε ορατό τον Τουρκοκυπριακό λαό σε πολλές διαφορετικές διεθνείς πλατφόρμες. Ο στόχος μας ήταν να βγούμε έξω από το να είμαστε ένας λαός που συναντιέται μόνο με Ελληνοκύπριους στην νεκρή ζώνη, και αυτό θεωρείται ότι οι επαφές αυτού του λαού με τον κόσμο είναι δεσμευμένοι με αυτό μόνο. Έτσι ,θέλουμε να γίνουμε ορατοί με τα θεσμικά μας όργανα και να μεταφέρουμε τις ευαισθησίες, τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες των Τουρκοκυπρίων προς τη διεθνή κοινότητα. Για αυτό το λόγο και είχαμε επαφές με διάφορους διεθνείς οργανισμούς και εάν χρειάζεται να κατονομάσουμε αυτά ένα προς ένα είναι: Ηνωμένα Έθνη, Οργάνωση Οικονομικής Συνεργασίας και Οργάνωση Ισλαμικής Συνεργασίας. Συγκεκριμένα, οι υπουργοί εξωτερικών που είναι κράτη- μέλη στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και στον Οργανισμό Ισλαμικής Συνεργασίας, συναντιώνται 1-2 φορές το χρόνο.  Παρεβρέθηκα σε όλες τις συνεδριάσεις που ήταν στο επίπεδο υπουργών Εξωτερικών. Ακόμη και οι προσωπικές σχέσεις μας  με ορισμένους  από τους υπουργούς Εξωτερικών άρχισαν να αναπτύσσονται. Αυτό ήταν σημαντικό. Αυτοί οι δύο ήταν διεθνείς οργανισμοί και παρόλο που δεν είμαστε πλήρες μέλος δείξαμε την παρουσία μας ως παρατηρητές. Στο παρελθόν, δεν δώθηκε μεγάλη σημασία στην παρακολούθηση αυτών των συναντήσεων. Εμείς  συμμετείχαμε τακτικά και προβάλαμε τις απόψεις μας. Για να είμαστε ειλικρινείς, στο παρελθόν δεν γινόταν σε αυτό το επίπεδο ούτε στον ΟΗΕ ,αλλά εγώ έκανα ξεχωριστές επαφές και συναντήσεις με τον βοηθό του ΓΓ του ΟΗΕ Γουτέρες. Ο ένας ήταν βοηθός- υπεύθυνος για τις πολιτικές υποθέσεις  και ο άλλοι αναπληρωτές γενικού γραμματέα αρμόδιοι για τις διεθνείς ειρηνευτικές δυνάμεις. Εκτός από τους διεθνείς οργανισμούς, συναντήσαμε επίσης εκπροσώπους ορισμένων κρατών και διπλωματών. Συναντηθήκαμε με πρεσβευτές που βρίσκονται στην Κύπρο. Για παράδειγμα, είχαμε επαφές στην Νέα Υόρκη, με τους τότε προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας, με τις διπλωματίες των μελών χωρών και τους πρεσβευτές. Για παράδειγμα, όταν παρευρέθηκα σε μια συνάντηση στο Μπαγκλαντές, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και να μιλήσω με τον Καναδό Υπουργό Εξωτερικών. Δηλαδή  είχαμε επαφές με διεθνείς οργανισμούς, άλλα κράτη και άλλους μη κρατικούς φορείς. Όπως γνωρίζετε, αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων μου, υπήρξε ακόμη ένας δημόσιος διάλογος, είχαμε διεθνείς επαφές με ορισμένες εταιρείες φυσικού αερίου στο εξωτερικό. Έγινε θέμα για την επισκέψη μας στην Ιταλία. Συνεπώς, πραγματοποιήσαμε διεθνείς επαφές χωρίς να χωρίζουμε. Για παράδειγμα, είχαμε μια συνάντηση με τον υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Είχα μια συνάντηση με τον ειδικό σύμβουλο του προέδρου των ΗΠΑ, Τραμπ. Αυτά ήδη έλαβαν μέρος στον Τύπο. Αυτό προσπαθώ να πω: Αυτό που είχαμε στοχεύσει ήταν να μεταδώσουμε τις απαιτήσεις, τις προσδοκίες και τις ευαισθησίες των Τουρκοκυπρίων σε όλες τις πλατφόρμες που επιτρέπουν σε όλους τους διεθνείς παράγοντες και να προσπαθήσουμε να δείξουμε την παρουσία μας όπου είναι δυνατόν. Είχαμε άμεσες επαφές σε Ντουσάνμπε, Κωνσταντινούπολη, Νέα Υόρκη, Ουάσιγκτον, Λονδίνο.

                                                                                                

Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά της περιόδου σας σε σχέση με τις προηγούμενες περιόδους;

“Δεν λέω για κάποιο συγκεκριμένο άτομο και μια ορισμένη περίοδο στο παρελθόν , αλλά δεν είναι δυνατόν να επηρεάσουμε οποιοδήποτε θέμα στην Κύπρο, δηλαδή, κάνοντας εξηγήσεις από τον τόπο που είμαστε. Η διπλωματία είναι μια διαδικασία λήψης αποφάσεων. Στο διάστημα για λήψη αποφάσεων υπάρχουν αποτελεσματικά ονόματα. Εάν στοχεύετε στα σωστά ονόματα, εσείς άμεσα ή έμμεσα μαζί τους, αν τους επηρεάζετε, κάποιες δημιουργικές ιδέες, όχι σαν τη γνώμη σας, αλλά αν το δώσετε σε κάποιον, κάποιος θα το πάρει και θα τον μετατρέψει σε κάτι άλλο.. Διπλωματία δεν είναι μια απλή ομιλία, είναι μια διαδικασία. Βάζετε μια ιδέα στην μέση και προσπαθείτε να την ψήσετε. Φυσικά, πλέον οι άνθρωποι επηρεάζονται από ανοικτά κανάλια και οι αποφάσεις διαμορφώνονται. Στο πλαίσιο αυτό, για παράδειγμα, όχι μόνο σε τοπικά μέσα ενημέρωσης ,την ίδια στιγμή προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατό για να έρθουμε σε επαφή με αυτούς που έχουν σοβαρό βάρος στο διεθνή κόσμο των οργανισμών μέσων ενημέρωσης που εκπέμπουν σε διάφορες γλώσσες. Σε αυτά περιλαμβάνουν όλα τα γνωστά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δίνοντας συνεντεύξεις, πάντα προσπαθήσαμε να τα μεταδώσουμε ποια είναι η γενική προσέγγιση των Τουρκοκυπρίων για το φυσικό αέριο; Γιατί νομίζουμε ότι είναι άδικο; Ποια είναι η γνώμη μας για το πώς να λύσουμε αυτό το πρόβλημα; Προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε την αποκαλούμενη δημόσια διπλωματία μέσω των κοινωνικών μέσων και μέσω οργανώσεων μέσων ενημέρωσης”.

 “Δεν γίνεται λύση μόνο με τη θέληση των Τουρκοκυπρίων”

Πώς αξιολογείτε την πρόοδο που έχει σημειωθεί στο κυπριακό πρόβλημα από τότε που ο Μουσταφά Ακίνκι έγινε Τουρκοκύπριος ηγέτης; 

“Για μένα, νομίζω ότι ο κ. Ακιντζί έκανε μια ειλικρινή και από τα βάθη του προσπάθεια ώστε να μπορέσει να βρει μια λύση. Ωστόσο, είδαμε για άλλη μια φορά ότι δεν γίνεται λύση μόνο με την θέληση των Τουρκοκυπρίων. Με άλλα λόγια, για να πραγματοποιηθεί η διεθνή διάσκεψη της Κύπρου. και ακόμη για να μπορέσει και ο Ε/κ ηγέτης να παραβρεθεί σε αυτή την διάσκεψη , για εμένα, κάνοντας και τα πρέποντα ανοίγματα κατάφερε για να γίνει δυνατή εκείνη η διάσκεψή. Οι Τουρκοκύπριοι έκαναν εκείνη τη σύσκεψη δυνατή. Πέραν από αυτό, ο λόγος για τον οποίο δεν υπάρχει λύση όπως είπαμε, είναι επειδή δεν μπορεί να ζητηθεί από μόνο μία πλευρά, πρέπει να καταλάβουμε πλέον αυτό μετά από 50 χρόνια. Αν μιλάμε για το σημείο που έχουμε φθάσει από το 2017, δεν υπάρχει διαδικασία διαπραγμάτευσης αυτή τη στιγμή και νομίζω ότι υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας. Επομένως, αυτό δεν είναι το σωστό σημείο, το ερώτημα εάν οι διαπραγματεύσεις θα αποτύχουν ακόμη και αν θέλουν να συνεχιστούν. Αλλά αν δεν υπάρξουν διαπραγματεύσεις, πιστεύω ότι όλοι πρέπει να βάλουν το κεφάλι μεταξύ των δύο χεριών και να ρωτήσουν: “Τι θα κάνουμε μετά από αυτό;” Αυτή τη στιγμή ζούμε αυτήν την περίοδο. Σε αυτή την περίοδο, η συζήτηση των θεμάτων και η ύπαρξη της διαφορετικής γνώμης στην ελληνοκυπριακή πλευρά και στην τουρκοκυπριακή πλευρά είναι ενδεικτική μιας υγιούς κατάστασης.  Δηλαδή αυτό δείχνει ότι προχωράμε σε υγιείς τόπους. Συζητάμε και λέμε, είναι κακό πράγμα το να σκεφτόμαστε διαφορετικά; Για εμένα, δεν είναι καθόλου κακό. Η διαφοροποίηση που προέκυψε ως προς το πώς πρέπει να λυθεί το κυπριακό για το μέλλον, αποτελεί ένδειξη της έναρξης της συζήτησης που χρειαζόμαστε. Το χρειαζόμαστε όλοι. Επόμενος το χρειάζονται αυτό και Ε/κ και Τ/κ. Οι Ε/κ ζουν αυτή τη συζήτηση τώρα μεταξύ του ΑΚΕΛ και του Αναστασιάδη. Λέγοντας το ΑΚΕΛ “Εσύ λες ομοσπονδία αλλά για εμάς εσύ δεν προτείνεις την ομοσπονδία. Εγώ δεν πιστεύω ότι εσύ πραγματικά θέλεις την ομοσπονδία“ με αυτό φαίνεται ότι το ΑΚΕΛ αποσύρεται από τις διαπραγματεύσεις αυτή την στιγμή.  Και στην Τ/κ πλευρά, αυτά τα δύο ερωτήματα συζητιούνται αυτή τη στιγμή, εάν η μόνη επιλογή μας είναι να μιλήσουμε για την ομοσπονδιακή λύση ή να εξετάσουμε άλλες ιδέες. Νομίζω ότι πρέπει να συζητηθεί. Όσο δεν μιλάμε ο ένας τον άλλον όταν συζητούμε αυτά τα πράγματα, πιστεύω ότι αυτή η συζήτηση είναι ένα υγιές πράγμα με κοινωνική έννοια”.

“Δεν είμαι κατά της ομοσπονδιακής συνεργασίας με βάση την κατανομή. Δεν θα διαπραγματευόμουν αυτό εδώ και 13 χρόνια εάν ήμουν ενάντια”

Τι να περιμένουμε στην επόμενη διαδικασία;

“Νομίζω ότι είναι καιρός που το ζούμε ήδη εδώ και λίγο, αυτή η περίοδος είναι καιρός της στασιμότητας. Πώς μπορούμε να αξιολογήσουμε καλύτερα αυτό; Για εμένα υπάρχουν δυο πράγματα.

Πρώτον, αυτή η συζήτηση να μην είναι απλά επιφανειακή, αλλά βαθύτερη, δηλαδή όχι με απόκρυψη πίσω από μία μόνο λέξη. «Τι θέλεις; Θέλω μια ομοσπονδία. Τι θέλεις; Θέλω την πολιτική ισότητα. Δηλαδή έχει ένα πράγμα που λέω, θέλω μια συνεργασία διαφοροποιημένη από όλα τα άλλα.  Το λέω αυτό ως Λαϊκό Κόμμα. Το λέω σαν προσωπική μου άποψη. Και αυτό που λέω είναι: Δεν είμαι κατά της ομοσπονδιακής συνεργασίας με βάση την κατανομή. Δεν θα διαπραγματευόμουν αυτό εδώ και 13 χρόνια εάν ήμουν ενάντια. Αλλά σήμερα, όταν βλέπω τις συνθήκες στην Κύπρο, δεν το βλέπω πολύ δυνατό για να πραγματοποιηθεί. Αλλά δεν λέω ότι σε αντάλλαγμα, να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει. Λέω να μιλήσουμε για μια άλλη συνεργασιακή λύση γιατί φαίνεται να είναι δυνατό να υπάρχει μια πιο ρεαλιστική συνεργασία. Λέω ότι είναι μια συνεργατική συνεργασία.

Αυτή η εταιρική σχέση που βασίζεται στη συνεργασία ξεκινά, μετά από αυτό, συμπεριλαμβάνονται και άλλα θέματα και υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο κοινοτήτων, το θέμα της ανταλλαγής από εκεί έρχεται ήδη. Ίσως μπορεί να προχωρήσει μια ομοσπονδιακή συνεργασία βασισμένη στην κοινή χρήση. Όταν χρησιμοποιούμε έναν πολιτικό όρο, πιέζουμε ο ένας τον άλλον, δεν μπορούμε να μιλήσουμε. Και μαζί με τους Ε/κ και μεταξύ μας.  Αυτό συμβαίνει επειδή μετατρέπεται σε σήμανση. Επειδή, για παράδειγμα, εάν το Κυπριακό  ήταν ένα πρόβλημα 5 χρόνων, αυτά τα λόγια και οι ορισμοί δεν θα προκαλούσαν πολλά προβλήματα, αλλά επειδή είναι ένα πρόβλημα που ξεπερνά τα 50 χρόνια, έχει αρχίσει να προκαλεί βλάβη παρά να ωφελεί, γιατί είναι συνδεδεμένο με λέξεις, έννοιες, ανθρώπους, πολιτικές απόψεις.  Για αυτό πιστεύω  πρέπει να συζητηθεί η ουσία και να μείνουμε μακριά από το να αποτελεί μια ιδέα.  Γ’ αυτό προτιμώ να πορεύομαι, γνωρίζοντας αυτό το πράγμα. Με άλλα λόγια, εννοώ συνεργατική συνεργασία.

Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ της ομοσπονδιακής εταιρικής σχέσης και ενός άλλου είδους εταιρικής σχέσης, αλλά και οι δύο είναι πραγματικά εταίροι. Εδώ, το περιεχόμενο της εταιρικής σχέσης είναι διαφορετικό και η μέθοδος εγκατάστασης είναι διαφορετική. Γιατί μέχρι σήμερα αυτό που λέμε εμείς ομοσπονδιακή συνεργασία, ”παπούτσι, κάλτσα, παντελόνι, εσώρουχα, πουκάμισο, γραβάτα, σακάκι, όλα θα τα ράψουμε μαζί σε μια νύχτα να τα διορθώσουμε μαζί και σε μια νύχτα να ντυθούμε και την επόμενη μέρα όταν ξυπνήσουμε θα ξυπνήσουμε ντυμένοι, κάπως έτσι λέμε την ολοκληρωμένη λύση. ” Εγώ αυτό το δοκίμασα. Το δοκίμασα πολλές φορές. Αλλά αυτό που αποκαλώ συνεργατική συνεργασία είναι κάτι που μπορεί να δημιουργηθεί από κάτω προς τα πάνω με σταδιακά. Κρυώνω εγώ; Ναι. Κρυώνω παντού; Ναι. Μπορεί να μην καταφέρω από την πρώτη να ντύσω όλα μου τα μέρη γιατί μπορεί να μην συμφωνήσω με όλα. Τι χρώμα να είναι, να είναι παπιγιόν ή γραβάτα; Μπορεί να μην καταφέρω να συμφωνήσω. Αλλά ξέρω ότι κρυώνω. Συμφωνώ στις κάλτσες; Έλα ας φορέσουμε έστω και τις κάλτσες. Γνωρίζουμε από την άποψη της υγείας, όσον αφορά τις πυρκαγιές, τις πλημμύρες, από την άποψη της ηλεκτρικής ενέργειας να κάνουμε μια εταιρική σχέση αφού το γνωρίζουμε ότι αυτό είναι και προς όφελος και των δυο κοινοτήτων, έλα ας αρχίσουμε να το κάνουμε. Να μην χάσουμε και άλλο χρόνο. Επειδή εδώ και 50 χρόνια με το σκεπτικό ότι φτάνουμε στο τελευταίο σημείο αναβάλαμε τα πάντα. Είπαμε ότι θα ύπαρξει ολοκληρωμένη λύση και δεν το κάναμε αυτό. Ας ξεκινήσουμε από ένα μέρος, όταν ξεκινήσαμε ήδη, το μεγαλύτερο κενό σε αυτό το νησί είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης, μπορούμε να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον περισσότερο εάν πετύχουμε μαζί. Έτσι μπορεί να δημιουργηθεί η εμπιστοσύνη. Δείτε επίσης το πιο συγκεκριμένο παράδειγμα της σχέσης μεταξύ των μελών της τεχνικής επιτροπής Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Κοιτάξτε τη σχέση μεταξύ Αλί και Τάκης. Ή κοιτάξετε τη σχέση μεταξύ των ανθρώπων της Επιτροπής Αγνοουμένων και τη σχέση μεταξύ των ανθρώπων στην περιοχή που άγγιξαν. Για μένα, η εμπιστοσύνη δημιουργείται με αυτόν τον τρόπο. Ως εκ τούτου, αν θέσουμε άλλους τομείς ανάγκης, ηλεκτρικής ενέργειας, νερού, τουρισμού, τηλεφώνου, οικονομίας σε αυτό, εμπιστοσύνη μπορεί να υπάρξει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα μοντέλα συνεργασίας που θα απευθύνονται στους ανθρώπους, τα οποία θα επιτρέψουν στους ανθρώπους να φέρουν κάτι στην τσέπη τους, είναι πραγματικά αυτό που θα δημιουργήσει εμπιστοσύνη και νομίζω ότι είναι αυτό που θα μας φέρει προς τα εμπρός. Αυτό που λέω είναι μια εξελικτική προσέγγιση. Βήμα προς βήμα. Να χτιστεί από κάτω προς τα πάνω σταδιακά, μια εταιρική σχέση, με βάση τη λογική. Άραγε γιατί έχω αμφιβολίες για το άλλο μοντέλο; Πρώτο – Υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο πλευρών; Όχι δεν υπάρχει. Υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης. Εδώ όλοι συμφωνούν. Δεύτερο- Οι δύο αυτές κοινότητες έχουν εμπειρία ομοσπονδίας; Όχι δεν έχουν. Έχει τριετή εμπειρία. Και αυτό τι είδους ομοσπονδία ήταν και πόσο έχει ζήσει; Αντίθετα, υπάρχει μια  εμπειρία που τελειώνει εκεί. Τρίτο- Υπάρχουν επίσης και εκθέσεις των ΗΕ. Εμείς εδώ ,όποια και αν είναι η πολιτική άποψή μας, όλοι το ονομάζουμε «η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν το μοιράζεται μαζί μας την διαχείριση και τον πλούτο . Αφού όλα αυτά τα βλέπετε, αυτά είναι τα βασικά ζητήματα που θα κρατήσουν μια κοινή ομοσπονδιακή συνεργασία ζωντανή.  Εάν λέτε: ‘Χωρίς να υπάρξουν αυτά εγώ πάλι θα υπερασπιστώ την ομοσπονδία’, τότε εγώ θα ρωτήσω αυτό: ‘Τι κάνετε για να τα δημιουργήσετε; Αν δεν κάνετε τίποτα για να δημιουργήσετε αυτά τα πράγματα, εάν δεν κάνετε τίποτα για να δημιουργήσετε τα στοιχεία τους και δεν μπορείτε να τα δείτε, τότε η υπεράσπιση της ομοσπονδίας πρόκειται να υπερασπιστεί ένα status quo. Επιστρέφει στην συνέχιση της κανονικής κατάστασης”.

“Δεν υπάρχει τίποτα που να ενθαρρύνει τους Ελληνοκύπριους για τη λύση”

Ποιος είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο δεν λύνεται το Κυπριακό; Τι είδους έκκληση θέλετε να κάνετε στους Ελληνοκύπριους;

“Προφανώς δεν θέλω να πω τίποτα για να κατηγορήσω τους Ελληνοκύπριους, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι σπούδασα Διεθνείς σχέσεις, έκανα την εκπαίδευσή μου στον τομέα αυτό. Η αίσθηση μου είναι αυτή: Πιθανό, οι συνθήκες και η κατάσταση στην οποία είναι σήμερα η ελληνοκυπριακή πολιτική ηγεσία και η κοινωνία γενικά, όποιος και να ήταν δεν θα μπορούσε να έχει διαφορετική συμπεριφορά ταπό αυτήν που υπάρχει σήμερα. Εάν θα κάναμε εμπάθεια, και έβαζα τον εαυτό μου στην θέση του Ε/κ ηγέτη, αν ήμουν η νόμιμη κυβέρνηση όλου του νησιού, παρόλο που δεν υπάρχει λύση, αν ήμουν πλήρες μέλος της ΕΕ, αν η Ελλάδα προσπαθούσε να μπει στην ΕΕ, και εάν η Τουρκία ήταν πλήρες μέλος της ΕΕ, και εάν ο νόμος της ΕΕ είχε ανασταλεί στο νότο, και επιπλέον, το φυσικό αέριο εάν είχε βρεθεί στα βόρεια του νησιού και όχι στην νότια, αναρωτιέμαι τότε εάν θα πλησίαζα τους  Ε/κ σε έτσι περίπτωση για να το μοιραστώ; Δεν το νομίζω. Γι ‘αυτό δεν θέλω να εισέλθω στο παιχνίδι κατηγορίας. Ως εκ τούτου, μια ομοσπονδιακή συνεργασία βασισμένη στην κοινή χρήση στην Κύπρο είναι δυνατή μόνο αν αλλάξουν αυτές οι συνθήκες. Υπάρχει μια άδικη κατάσταση. Ο ένας είναι μια κυβέρνηση και μέλος της ΕΕ χωρίς να έχει λύση, χωρίς τη λύση, είναι σε θέση να βγάλει και να χρησιμοποιήσει μόνος του το φυσικό αέριο. Δεν τους μένει λόγος για να εξευρεθεί λύση. Δεν υπάρχει τίποτα που να τους ενθαρρύνει.  Αυτό περιλαμβάνει πάνω από 160 Ελληνοκύπριους που έχουν μεταναστεύσει το 1974, αλλά τίποτα δεν κυριαρχεί εξ ολοκλήρου στον συνολικό ελληνοκυπριακό πληθυσμό.

Αυτό που προσπαθώ να πω: Σήμερα, οι συνθήκες που είμαστε στην Κύπρο δεν είναι οι συνθήκες που θα επιτρέψουν την κοινή χρήση. Είτε κάποιοι θα βγουν και θα πουν: αλλάζω αυτούς τους όρους, ισοσταθμίζω τους όρους. Θα ήταν ευκολότερο να γίνει ομοσπονδιακή εταιρική σχέση εάν κάποιος το πει αυτό. ”Εάν δεν αλλάξουν αυτοί οι όροι, όπως είπα επίσης δεν υπαρχή εμπιστοσύνη, και υπάρχουν αυτοί οι όροι και επειδή δεν υπάρχει ομοσπονδιακή κουλτούρα και είναι η Ε/κ πλευρά που δεν είναι έτοιμη για το μοίρασμα, για εμένα είναι καιρός για να δουλέψουμε το μυαλό μας για μια διαφορετική συνεργασία. Και αυτό δεν είναι για να  μοιράζεται ο πλούτος και τη διαχείριση.” Είναι ένα μοντέλο εταιρικής σχέσης που βασίζεται στη συνεργασία μεταξύ των μερών. Και αυτό δεν είναι μια ομοσπονδιακή συνεταιρία, είναι μια διαφορετική συνεταιρία. Θα ήθελα να το τονίσω και πάλι. Αυτές είναι προσωπικές μου ιδέες, και  απόψεις του Λαϊκού Κόμματος. Δεν λέω τις απόψεις της κυβέρνησης ως υπεύθυνος για τα εξωτερικά θέματα. Θέλω να κλείσω με το συγκεκριμένο παράδειγμα. Τώρα υπάρχουν άτομα που μας λένε “λύστε το έτσι ή λύστε αλλιώς“. Να πάρουμε για παράδειγμα την Ευρώπη. Ένα από τα πιο κοντινά παραδείγματα είναι η Ευρώπη. Πολλοί άνθρωποι ορίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένα είδος ομοσπονδίας, μια διαδικασία που οδηγεί στην ομοσπονδία ή μια ομοσπονδία που βλέπει ένα βήμα πίσω. Αλλά πώς ξεκίνησε; Κάθισαν μια νύχτα, έκαναν όλες αυτές τις διαπραγματεύσεις και σχημάτισαν μια ομοσπονδία; Όχι. Η συνεργασία ξεκίνησε με το χάλυβα και τον άνθρακα. Με άλλα λόγια, η Γαλλία και η Γερμανία δημιούργησαν συμφωνία στον τομέα του άνθρακα και σχημάτισαν μια οργάνωση. Άρχισαν να συνεργάζονται στον τομέα του άνθρακα και του χάλυβα. Έγιναν εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλο οικονομικά, έπειτα έβαλαν και άλλα θέματα στο καλάθι. Επεκτάθηκαν. Βγήκε κοινή παραγωγή της αγοράς. Έθεσαν το νόμο περί ανταγωνισμού σε αυτό. Έβαλαν νομική βοήθεια, έβαλαν την ιθαγένεια και την μετέφεραν σε μια διαφορετική και πιο ολοκληρωμένη εταιρική σχέση. Αλλά ο τόπος που άρχισαν ήταν η συνεργασία. Με άλλα λόγια, άρχισαν με μια συνεργατική συνεργασία και την έφεραν μέχρι σήμερα. Εμείς για το τελευταίο μισό αιώνα, περισσότερο από 50 χρόνια , στο τέλος της ημέρας είμαστε με το σκεπτικό το τι θα συμβεί; Έχουμε χάσει το παρόν γιατί μείναμε στην θεωρία στο τι θα συμβεί στο τέλος. Χάσαμε να ζήσουμε τη στιγμή. Εάν θέλουμε να ζήσουμε τη στιγμή, νομίζω ότι θα βγούμε με μια εταιρική σχέση που θα βασίζεται στη συνεργασία το συντομότερο δυνατόν, θα συνεργαστούμε για το ποσοστό εμπιστοσύνης που θα έχουμε αυθόρμητα. Αν αυτό εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου  σε ένα άλλο είδος εταιρικής σχέσης, δεν έχω καμία αντίθεση”.

(Voice of the Island 2019)

 

 

 

Tags

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to top button
Close